Categorieën
Uncategorized

Wie ben ik eigenlijk? Mijn verhaal.

Ik ben niet vanuit het niets geworden wie ik ben. Ik ben geworden wie ik ben vanuit eerdere, kuttere versies van mezelf.

Als puber was de wereld niet makkelijk te begrijpen. Waarom is het goed om afval te scheiden, maar slecht als me ouders het doen? En hoe weet ik wanneer een meisje me leuk vind? Op beide vragen heb ik nu ook geen antwoord, maar  als tiener interesseerde het me meer.

Dat laatste was wel een serieus probleem. Volgens mij vonden meisjes mij wel leuk, maar constant als ik signalen van ze kreeg dacht ik dat het een grapje van me vrienden was. Alsof ze zich achter de muur verschuilde: “haha, Koen praat met een knap meisje, loser”.

Een 15-jarige Koen West
15-jarige ik in New York City

En zo had ik, net als iedere andere puber, nog duizend ongegronde angsten die mijn middelbare school leven spannend hielden.

Ik wilde graag cabaretier worden.  Ik zag mijn comedy jeugdhelden als Hans Teeuwen, Theo Maassen en Youp van ’t Hek, en dacht ik “dat kan ik ook”. Dat blijkt helemaal niet zo te zijn, maar toch blijf ik het met onbreekbare gepassioneerde naïviteit proberen.

Engeland

Het centrum van Ipswich, Engeland
Het centrum van Ipswich, Engeland

Op mijn 18e was ik helemaal klaar met school, met de nadruk op helemaal klaar met school. Ik was zelfs zo klaar met school dat ik niet door wilde studeren. Ik wilde vrijheid: gaan en staan waar ik wil.

Ik wou weg, ver weg. Amerika was een beetje duur dus koos ik voor Engeland. Op de bonne fooi vetrok ik in Augustus 2007 met de boot naar Engeland en zie daar, mijn eerste internationale avontuur.

Hier vond ik alle avontuur die ik zocht: van mijn eerste zelfstandige woonruimte tot aan mijn eerste full-time baan. Ook de minder leuke kanten va n avontuur kwam ik hier tegen. Zo weigerde mijn huisbaas de borg terug te betalen en ben ik meerdere malen bedreigd en bestolen.

Kortom: de perfecte plek om volwassen te worden.

Na een jaartje had ik het wel gezien en keerde ik, met dezelfde ferry (Harwhich – Hoek van Holland), terug naar Nederland.

Depressie en mijn moeder

Eenmaal terug in Nederland was alles anders. Mijn vader was inmiddels vanuit het ouderlijk huis in Alkmaar verhuisd naar Rotterdam.

Waar ga ik wonen? Ik kon in de buurt van Alkmaar blijven, waar mijn vrienden wonen, maar ik koos voor Tilburg, wat dichter bij mijn moeder was.

Mijn tijd in Tilburg was saai en depressief. Alle baantjes die ik deed werden na 2 maanden dodelijk saai of gaven mij stress.

Tussen 2008 en 2013 woonde ik als een soort gevangene in mijn studio appartement in Tilburg. Ik had geen vrienden, geen ambities en geen hygiëne. Ik was depressief.

Op een avond lag ik in bed House MD te kijken, de doktersserie van Fox. Het was al 3 uur ’s nachts maar ik wilde niet slapen. Ik keek zoals gewoon op zondagavond, enorm op tegen het werk de volgende dag. Hoe langer ik wakker bleef, hoe meer controle ik leek te hebben.

Die ochtend ging de deurbel: Politie. Heb ik een betaling gemist? Wat is hier aan de hand? Het ging over mijn moeder, of ik even naar beneden kon komen.

Ze lag in het ziekenhuis en het ging niet goed. Ze was enkele maanden eerder gediagnostiseerd met alvleesklierkanker maar ik had het idee dat het de laatste tijd beter ging.

Niet dus, mijn moeder was stervende.

De reden dat er politie naar mijn huis kwam was omdat mijn stiefvader mijn telefoonnummer niet had maar wel mijn adres. Blijkbaar is dit een dienst wat de politie ook doet.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen was mijn moeder al buiten bewustzijn. Via een infuus werd langzaam haar morfine dosis verhoogd.

Mijn moeder is overleden op Maandag 22 Oktober, 2012.

Mijn moeder met haar kunst.
Mijn moeder met haar kunst
Mijn moeder en ik in 1997
Toen sandalen nog hip waren

Geen geld, geen huis

Wat volgde voor mij was een vreemde periode.

Op papier zou dit mijn laagste punt moeten zijn: ik ging van een depressie naar het onverwacht overlijden van mijn moeder. Maar in plaats van meer depressie en angst kreeg ik juist een sterke drang om iets te doen.

Ik nam ontslag van mijn call center baantje omdat ik nu eindelijk mijn eigen online business op wou zetten. Ook had ik die zomer een leuke meid ontmoet, ze was Indonesisch maar woonde een jaartje in Amsterdam.

Helaas ging de online business niet zo lekker. Het voelde alsof een onzichtbare kracht mij tegen hield. Het voelde niet authentiek, het voelde niet goed.

De onzichtbare kracht die mij tegenhield.
De onzichtbare kracht die mij tegenhield

Om de een of andere reden was mijn reactie hierop om nog meer onethische business te starten.

Maar op dit punt was de oorzaak binnen mezelf zoeken veel te lastig, te pijnlijk. Na talloze online business modellen te hebben geprobeerd begon het echt krab te worden, maar ik was overtuigd om dit te laten werken.

Zo overtuigd dat ik uit mijn appartement werd gezet omdat ik de huur niet meer kon betalen. Ik was dakloos.

Ik hoefde niet dakloos te zijn. Ik had een baan kunnen vinden, ik had vrienden om financiële hulp kunnen vragen. Ik had zelfs een uitkering aan kunnen vragen. Maar ik koos hier niet voor.

Waarom? Mijn psychologie, mijn systeem liet dit simpelweg niet toe. Mijn depressieve toestand zorgde ervoor dat mijn tijd-frame van focus verkleinde.

Rijke mensen denken in intergenerationele vermogensopbouw. Arme mensen denken aan het eind van de maand. Dakloze en verslaafden denken doorgaans slechts minuten of uren vooruit, met amper lange termijn visie of planning.

Dat is volgens mij ook de reden dat daklozen dakloos blijven. Ik had nog het geluk dat ik een auto had, die ik eerder dat jaar had geërfd van mijn opa.

Na een aantal maanden in de auto te hebben gewoond (in de vrieskou in December), stelde mijn stiefvader voor om de auto te verkopen. Ik had hier eerder aan gedacht, maar kon de stap niet zetten. Op dit punt was ik dusdanig beïnvloedbaar dat anderen mijn beslissingen moesten nemen.

Auto verkocht, vliegticket naar Indonesië geboekt.

Indonesië

Vliegroute Amsterdam - Bali
Vliegroute Amsterdam – Bali

Wat volgde was mijn tweede internationale avontuur. Ik kon mijn ogen niet geloven. Gisteren was ik nog dakloos en vandaag word ik als gewaardeerde klant behandeld in een vliegtuig.

Na een vlucht van 12 uur landen ik eindelijk in Denpasar, Bali. Vergeet niet dat ik Kia Rio geld had, dit word een geweldige vakantie.

Hoe was het? Fantastisch. Nieuwe cultuur, nieuwe mensen, nieuwe vriendin, nieuwe alles.

Na een maandje in Bali te hebben gezeten verhuisde ik naar Bandung. Maar na een tijdje begonnen alle problemen uit Nederland weer opnieuw.

Je kan niet wegrennen van je problemen, maar ik probeerde het maar al te graag.

Voordat ik het wist liep ik weer nerveus te ijsberen in mijn appartement. Ik maakte mij weer zorgen over geld en de toekomst. Langzaam verkleinde mijn focus weer naar weken, dagen, uren. Gelukkig was ik dit keer niet in het koude Nederland maar tropisch Indonesië. Is het beter om je zorgen te maken onder een palmboom?

In totaal heb ik 3.5 jaar in Indonesië gewoond en 2 relaties versleten. Ik zal niet teveel in detail treden, want over het algemeen was deze periode gewoon … saai. De laatste 2.5 jaar woonde ik met mijn ex in een appartement in Yogyakarta. Ik zat voornamelijk binnen en vloog iedere maand naar Singapore om mijn visum te vernieuwen.

Er gebeurde niet veel. Wat in deze periode wel gebeurde, is ik heb mijn levensdoel opnieuw ontdekt. Om de een of andere reden had het volwassen leven mijn jeugddroom doen vergeten. Ik wilde cabaretier worden, weet je nog? Toen ik dat mentaal opnieuw ontdekte was een enorm “eureka” moment. Waarom ben ik niet gelukkig? Wacht eens even, ik doe helemaal niet wat ik eigenlijk echt wil.

In Indonesië woonde ik tussen de lokale bevolking en heb ik een idee gekregen van hoe een derde wereld land werkt. Je hebt geen idee tot je er zelf gewoond heb.

Een Indonesische daten in een overheersend Moslim land heeft ook zeker mijn horizon verbreed. Je hebt geen idee hoe een andere maatschappij functioneert totdat je er zelf heb gewoond. Zelfs als toerist zie je nog geen 10% van het totale plaatje, en ik ben zeker blij dat ik deze mooie ervaringen op heb mogen doen.

Yogyakarta, Indonesie.
Yogyakarta, Indonesië, waar ik 2.5 jaar gewoond heb.

Terwijl ik in Indonesië woonde, heb ik mezelf aangeleerd om websites te bouwen. En hoewel ik op papier het perfecte leven leidde: online business, lekker onder de zon, geen vaste werktijden, noem maar op, ik kon er niet van genieten. Er ontbrak iets, maar wat? Het gouden business idee?

Begin 2017 was het net uit met mijn ex en woonde ik in Singapore. Ik voelde een enorme last van mijn schouders af vallen. Het voelde alsof  het eindelijk tijd was om de dingen te doen die ik altijd al wilde doen: improv, one-night-stands en ja, stand-up comedy.

Na wat brainstorm sessies had ik besloten om terug te keren naar Nederland. Ik had overal kunnen gaan: Australië, Indonesië, in Singapore blijven, maar toch koos ik voor Nederland.

Terug naar ‘huis’?

Skyline van Rotterdam
Rotterdam, waar ik nu woon

Het derde grote avontuur was begonnen. Ik had mijn eigen online business, ik reisde door het Nederland en verbleef in Airbnb’s, en het was zomer. Uiteindelijk begon mijn online business mij te kriebelen. Ik wilde wel verder maar het voelde niet goed.

Ik ging weer terug naar gewone baantjes en er viel alweer wat last van mijn schouders.

Eind 2017 deed ik voor het eerst mee aan een comedy open podium in Nederland. Comedy was, spannend, magisch. In tegenstelling tot alle andere dingen die ik tot nu toe had gedaan, gaf comedy mijn echt motivatie. Zelfs als het niet goed ging, was ik juist nog meer gemotiveerd. Zo kan het blijkbaar dus ook.

Ik heb het idee dat ik sinds dat moment steeds een beetje gelukkiger ben geworden. Simpelweg omdat ik meer doe van wat ik leuk vind.

In de herfst van 2019 speelde ik gemiddeld 3 shows per week. Ik ben dus van depressie naar doen wat ik leuk vind gegaan.

Op het podium maak ik me niet druk om geld. Op het podium maak ik me niet druk over de toekomst. Op het podium ben ik in het nu.

Koen West op het podium
Doen wat ik het liefst doe: dom op het podium

Nu is mijn doel simpel: de hardstwerkende comedian van Nederland zijn, €5000 per maand verdienen uit mijn eigen business zodat ik kan reizen en 6x per week speel.

Ik heb geen zin meer in compromis. De dingen die belangrijk zijn krijgen nu ook echt de meeste aandacht: comedy en persoonlijke ontwikkeling.

Ik ben een opnieuw geboren optimist.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *